تجربه نشان داده است که همواره روش های حیرت آور و خارق العاده تا مدتی نه چندان بلند افکار و نیازهای بشری را پاسخگو بوده اند، اما همواره شاهد بدوه ایم که پس از مدتی جایگاه خود را در اذهان و افکار بشر از دست داده اند و بشر از روی نقص ذاتی خود، آن توجه و عنایتی که در ابتدای حادث شدن به آن داشته است را رفته رفته از دست میدهد، تا آنجا که گویی از آن بی خبر است. همگان خوانده اند یا شنیده اند که موسی(ع) ادعای پیامبری خود را با روشهایی شگفتی ساز مانند "عصایی که اژدها شد" و نیز "ید بیضاء" به اثبات رساند و مردم زمان خود را برای گرایش به دین خدا روشن ساخت؛ اما همان بنی اسرائیلی که معجزات موسی(ع) را درک کردند، بعد از عبور از نیل، هنگامیکه موسی به امر پروردگارش 40 روز را به میقات رفت، دوباره منش پرستش غیر خدا را پی گرفتند و این موجب عصبانیت و برآشفتگی پیامبر خدا شد. همچنین همه -حتی دشمنان دین و مکتب- به خوبی میدانند که علی فرزند ابوطالب چگونه و در کجا متولد شد و شکافتن دیوار کعبه و سه روز انتظار و خروج دختر اسد با قنداقه نورانی اش از خانه خدا، اتفاقی است که بی نظیر و تکرار ناپذیر است. اما همان کسانی که این رخداد عظیم و بی بدیل را با تمام وجود درک کردند در کنار کعبه بر علیه حجت خدا همپیمان شدند، گویی که آیه و بینه خداوند، در رجب المرجب سال سی ام عام الفیل را بدست فراموشی سپردند. اما،،، در مقابل این معجزات و روش های خارق العاده روشی دیگر موجود است که رسالت حضرت ختمی مرتبت، نبی مکرم اسلام، صفوت آدمیان و تتمه دور زمان، رسول الامجد و محمود الاحمد، اباالقاسم مصطفی محمد(ص) از آن جنس و گونه است و آن روشی که خداوند عالم با علم و حکمت لایزال خویش برای رسالت خاتم الانبیاء برگزیده است روشی کاملا بشری است و آن روش که تا دنیا دنیاست پاینده است و گذر زمان موجب سستی آن در اذهان بشر نخواهد شد چیزی نیست جز آموزش به روش قلم و بیان
در این میان که مردم مصر به تبعیت از انقلاب اسلامی ایرانیان مجلس
خود را در اختیار اسلامگرایان قرار میدهند، تلاشهای گسترده در کشور ما برای اهدای
کرسی های مجلس شورای اسلامی به اقتدارگرایان به اوج خود رسیده است
